چرک نویس
ادبی هنری
بسياران را ديده ام بي خواب و بي خانه بي جهان و بي جامه بي گور و بي گذر بي راه و بي پناه بي گفت و بي اميد همه سايه به سايه هراسيده هجوم و زانو نشين غم خويش. و مرا تحمل اين همه ستم نبود و مرا طاقت ديدن اين همه فلاكت نبود پس فرمان دادم تا نان و آبشان دهند كار و كمالشان دهند آرامش و آزادي شان دهند آن ها همه گريختگان كشور بد انديشان بودند. پس فرمان دادم سد ها و سايه بان هاي بسياري بسازند باروها دژها و ديوارهاي بسياري بسازند همه هر چه كه هست همه براي مردمان من. و گفتم اينجا در سرزمين من حكيمان در آرامش اند اينجا در سرزمين من دانايان در آرامش اند من شعله هاي بي شماري برافروخته ام من بردگان بي شماري را رهايي رسانده ام و گفتم هر كس اين مردمان را ناچيز شمارد به زنجيرش خواهم كشيد از اين پس ديگر نه ديوي در اين ديار و نه خشمي كه خنجرش در دست! اين دستور پروردگار من است كوروش كبير سال ها پيش شاعري بودم كنار دريا حالا قاطري در كوير. فاصله ي شاعري و قاطري نبودن توست دليل اين همه هبوط. از درد گفتن آسان است با درد بودن... ........................................................ طعم دوست داشتن آنگونه كه تو را از ياد برده ام شيرين است. شايد تو عسل بودي؟! پيك و پرنده اند كه مي رقصد در ماه آب صورت توست مگر نه اينكه از عرض خيابان به دريا مي رسي پهن مي كني ام روي ماسه ها جيغ پي در پي كولي هاي بودا مرثيه ي بوداي كولي هاست. تا دریا تا تو وقتی که بارانی است رودخانه رنگ دریا می شود چشمهایت معادله باد و باران حل که می شود با هم تازه است خیسی چشمانم. سیگار آتش می زند خودش را از هیزم سوزان این هوای سرد و تکرار می شود زیبایی پیراهنی که گرگ تن یوسف را دریده! است. دارم درون رودخانه می ری زم خودم را. هوایم گرم است دلم شاید! عشق از بی پردگی انسان ها داستان دارد. شاعر نيستم، شعر نمي دانم. براي همسفرگي با سنگ و ستاره ها بهانه اي ندارم. رسيده ام به تو!؟ نه نمي رسم به تو. زندگي ام در امتداد يك كابوس در انتظار مرگ تدريجي يك روياست. پيله اي تاريك تنيده درتنم خودم را مي خورد چرا پروانه نمي شوم!؟ امضا چرک نويس قطار 10/17 به شهر تو مقصد مي گيرد مرا مي آورد – مي برد تا تو را يادداشت كنم. بي دليل آدم مي شوم آدم ديگري غير از تو يادم نيست در ساعت چندم اين قطار دارم تو را مي نويسم. آقا. واگن چندم است اينجا؟ ساعت مچي هم مثل آن مرد نمي داند. چند ساعت مانده براي رسيدن تا تو؟ خسته مي شود حوصله ام. خودم هم كه سرم رفته است از دلنگ و دولونگ ريل و آهن و تنهايي. و پيوستگي بيابان خيره ام مي كند تا سراب شوم. ننوشيدمت. در دستان كوپه خوابم مي گيرد. حالا ريل و آهن و تنهايي لالايي شده اند. ساعت، انتهايش به تو نزديك شده است. شهرت را مي بينم كه برايم دست تكان مي دهد. آغوش ايستگاه باز مي شود. سايه ات كنار ريل ايستاده است!!!
لبخند تو تكرارم مي كند در حادثه زمين و حوا. اي دختر باد و باران اي ترنم ترانه و دليل آرزوهاي نخواسته همچون كه درايستگاه نگاهت رها يم ميكني از حادثه. زيبا رو و دلربا تلخ نبينمت تولدت مبارک امضا چرک نويس
به نام اهورا مزدا، به نام كوروش و به نام داريوش
به نام بزرگ پادشاهان اين كهن سرزمين
نميدانم بگريم يا لبخند را همراهي كنم. بدوم يا بايستم و نظاره كنم.
به خودم به خونم به بودنم غبطه مي خورم و از ناخودان و بي خودان بيزار مي شوم و هستم.
امروز روح من در پرسپوليس دوباره متولد شد.
امروز كيشم، غيرتم و زندگي ام در پرسپوليس معنا پيدا كرد.
اينجا سرزمين مادري است كه مرا به ياد پدران بزرگ پارسي ام مي اندازد.
هر چند كه فرصت ديدار بسيار اندك بود اما با خود عهد كردم اولين سفري كه مي روم
به سرزمين مادري ام"پرسپوليس" باشد تا با چشم دل به تماشاي سرزمين پدرانم بنشينم.
آرزوي امروز و هر روز من اين خواهد بود پس از مرگ، بدنم را كنار پدرانم دفن كنند
جايي در قلبم، در سرزمين مادري ام...
امضا چرک نويس
چند عكس از پرسپوليس كه در سفر شيراز به تاريخ 17/2/1387 گرفته ام تقديم به دوستداران پارسه انگار داريم پوست کلفت مي شويم، با انواع و اقسام روش هاي ناجوانمردانه و در يک برنامه ريزي دقيق و مديريت شده، هر دم از باغ تزوير، ميوه هاي تلخ و زهرآگيني در زنبيل ذهن جهان مي ريزند و يقلاوي بي خيال مان را پر و پيمان کرده اند و... نوشته اي از محسن سيف نامه ای به گابو سلام گابو . حالت چطوره؟ با مريضي سنگين و كهنه ات چه مي كني؟ اميدوارم كه روز به روز سرحال تر بشنومت. تعجب نكن خب ما به جاي ديدن مجبوريم بشنويم ديگه چند دفعه شايعه شده بود كه به بهانه جشنواره و فستيوال و نمايشگاه و... ميخواي بياي ولايت ما خوشحال كه جاي خودش رو داره خيلي ناراحت شدم وقتي شنيدم نمي آي ( امان از دست اين مسئولين ادبي، هنري ما )! خلاصه من و دوستام كلي سوسك شديم. حالا عيبي نداره اين دفعه اگه برنامه اومدن داشتي يه زنگ به خودم بزن( 00980000000000) همه چي رديف خيالت تخت منتظرم به اميد.................!!! امضا چرک نويس
از «بي دخترم هرگز» و «بال هاي عقاب» و مستندهايي مثل «وحشي و شيرين» آغاز کردند. شکيبايي پيشه کرديم و بزرگواري نشان داديم و با چند تا بيانيه، اطلاعيه و جوابيه در حد «اي بي تربيت،» ختم غائله را ورچيديم. گستاخ تر و دقيق تر به هرزه درايي ادامه دادند. کار رسيد به توهين و تحقير و سيا ه نمايي باورهاي مذهبي و زير سوال بردن فرهنگ و تمدن و مليت و تحريف ابلهانه تاريخ در «اسکندر کبير» و «300» و «پرسپوليس» و «فتنه» و سر بلند کردن سلمان رشدي هاي حقيرتر و ابله تر از اصل در اروپا و امريکا و حتي آسيا... با سعه صدر و صبر و حلمي عارفانه و مثال زدني، لحن تندتري به جوابيه و بيانيه و اطلاعيه هايمان داديم؛ «خيلي بي تربيت هستي، بي ادب،»
راستي راستي زورمان به آنها نمي رسد؟ حتي در عرصه هاي فرهنگي و هنري که قرن ها سروري و برتري بر تمدن جهان را در کارنامه و سابقه تاريخي مان يدک مي کشيم؟ اينکه خيلي بد و تحقيرآميز خواهد بود. يعني در ميان اين 70 ميليون نوادگان فردوسي و حافظ و مولانا و شيخ تيز و طنازي چون سعدي، هفت تا آدم فرهنگي و هنرمند تيزهوش پيدا نمي شود که پوزه بندي ترمه دوز و صادراتي براي اين پوزه درازها جفت و جور کند؟
البته که پيدا مي شود. خوبش هم پيدا مي شود، به شرط آنکه کار را به کاردان بسپاريم و يادمان باشد که همه کاردان ها و کاربلدها لزوماً هم قبيله و همپالکي ما نيستند. پيدا کردن پرتقال فروش، خيلي هم سخت نيست. به گيج زدن نمي رسد...
با يک نگاه سرسري- و البته از سر شهامت و صداقت- به پرونده کاري و کارنامه فرهنگي و هنري وابستگان هر قبيله به روشني مي شود دريافت که «کت تن کيه،»... تعصب هاي الک دولکي را کنار بگذاريم. اينجا ديگر جنگ جناحي و رقابت آبي و قرمز نيست. آبرو، اعتبار، فرهنگ آييني و مقدسات و تمدن تباري و دياري مان را مورد تاخت و تاز قرار داده اند. حالا هي بگو مديريت سيري چند؟ جهانيان با اين در گيوه گشاد، حال و حوصله و رمق کشافي و غواصي ندارند براي صيد صدف و کشف مرواريدهاي اصل. همين خرمهره هاي پررنگ و لعاب تبليغاتي را گردن آويز مي کنند و «کاکو» هم مي گويند. نوبت ماست که مرواريدهاي اصل و اصيل را رو و رديف کنيم در کنار اين خيل خرمهره...
اما رسيدن به اين هدف بدون يک مديريت هوشمندانه و بهره گيري درست و دقيق از ابزار تبليغاتي و بدون اعتماد و اتحاد با کاربلدهايي که ممکن است از تبار قبيله رقيب باشند، امکان پذير نخواهد بود. مهم نيست که بزرگ ترين و کارآمدترين وسايل تبليغات و ابزار ارتباطي در تيول دشمن است، مديريت هوشمندانه يعني بهره گيري از انرژي کنشي در شرايط واکنش. پيچيده اما ساده است. بخش اعظمي از نيروي فرود ضربه را مي شود به ضربه گير واکنشي منتقل و مديريت کرد...
ما اين کار را نمي کنيم. حتي از حداکثر انرژي واکنشي خودمان هم سود نمي بريم. پراکنده و غيرمتمرکز هستيم. بنابراين آن چند نمونه واکنش فرهنگي در قالب فيلم و آثار نمايشي که تا امروز در کارنامه و کارراهه داريم، حتي قدرت تاثيرگذاري و روشنگري در گروه کم شماري از مردمان هم زبان و هم وطن خودمان را هم ندارد، چه رسد به کورسوي روشنگري در ذهن به تاريکي خليده جهان و جهانيان،
چند نمونه يي که حتي با هزينه هاي چند ميلياردي ساخته و پرداخته ايم به اندازه يک کارتون چهار دقيقه يي «پلنگ صورتي» اثرگذار نيست. چرا؟ چون از مديريت مقابله با «فتنه»ها غافليم و خيال مي کنيم همه آدم ها و هنرمندهاي خوب ايران و جهان را بايد در ميان ساکنان قبيله خود جست وجو کنيم. در اين شرايط حساس تاريخي بيش از هر زمان نيازمند يک مديريت هوشمندانه فرهنگي و هنري هستيم. مباد که خواب مان از اين عميق تر و سنگين تر شود...
| Design By : Night Skin |
